HAYAT İSTASYONU

Hayat bazen hüzünle dokunur insanın yüreğine; bir yağmur gibi, sessizce süzülür yanaklarından acının gözyaşları. Bazen de bir kuşun kanatlarında taşır seni gökyüzüne, özgürlüğün hafifliğiyle… Tıpkı bir trenin durakları gibi hayatın da istasyonları vardır.

HAYAT İSTASYONU Hayat bazen hüzünle dokunur insanın yüreğine; bir yağmur gibi, sessizce süzülür yanaklarından acının gözyaşları. Bazen de bir kuşun kanatlarında taşır seni gökyüzüne, özgürlüğün hafifliğiyle… Tıpkı bir trenin durakları gibi hayatın da istasyonları vardır. Nerede duracağını, nereden kalkacağını bilemezsin. Yağmurlu bir günde, beklemediğin bir istasyonda indiriverir seni. ‘’ Neden şimdi, neden burada?’’ diye sorarsın. Ama bilmezsin, belki de bir sonraki istasyona geçebilmek için o durağa uğraman gerekmiştir. Acının kalbine sapladığı ince sızı, sana hayatın başka bir yönünü gösterir. Ağlarsın, susarsın sonra da bu duygunun derinliğinde demlenirsin. Çocuk adımlarıyla başlarsın yürümeye, İlk heyecan, ilk cesaret… Tıpkı bir bebeğin düşe kalka yürümeyi öğrenmesi gibi. Yol uzar, büyürsün. Önüne taşlar çıkar, dikenli yollar sarar etrafını. Fakat içinde bir güç vardır, adına cesaret derler. Bir de özgür ruhun… Tanımadığı engellere karşı, Korkusuzca yürümeye devam ederler. Çünkü bilirsin ki yolun yürüdükçe güzelleşir. Yolun bir yerinde sana el verenler olur. Omzuna bir dağ gibi yaslananlar, gözlerinin içine bakanlar… Bir babanın gölgesi gibi güçlü, bir annenin şefkati gibi yumuşak hissedersin desteklerini. Onların varlığı ile güç bulursun, devam edersin. Yine bir istasyon… Güneş artık sana daha sıcak dokunur. Gözlerinle değil kalbinle görürsün ışığını. Mutluluk, kapını çalar. Yavaşça açarsın, yürüyerek başardığını anlarsın. ‘’ İyi ki sabretmişim, ‘’ dersin. ‘’ İyi ki yılmadan yürümüşüm.’’ dersin. Çünkü her adımın bir mucizeye dönüşür zamanla. Geride kalan hatalara dönüp bakarsın. ‘’ Az da olsa hata yapmışım fakat iyi ki pes etmemişim,’’ diye fısıldarsın kendine. Belki neden yaptığını bilmeden yaptığın yanlışlar vardır, fakat artık kendine hata payı bırakabilmenin olgunluğundasındır. Bugünkü ‘’ ben’’ olabilmek için o yollardan geçmen gerektiğini anlarsın. Eğer o acılara, o sevinçlere kalbini kapatsaydın, belki de bugünkü haline ulaşamayacaktın. Hayatın sana sunduğu mucizelere şahit olamayacaktın. 4.5.2025 Safiye Gülbin Çelik