Kimlik Aynası:  Bazı filmler bir hikâye anlatmaz, bizim adımıza da konuşur. O karakter de   kendimizi buluruz.  Özdeşim kurmada yer alır. Haksızlığa karşı direnme de    vardır.    Kaybedip ayağa kalkmayı hatırlatır. “Ben hâlâ buyum” deme ihtiyacını da getirir.   Geçmişe Tutunma (Nostalji Savunması):  O film ilk izlendiğinde:  Gençlik hatırlanır.   Umudu dile getirir.  Sorumluluğun az olduğu dönemi de anımsatır. Film sabittir. İnsan değişir. Tekrar izlemek, zamanın kaybettiklerini kısa süreliğine geri alma çabasını da anlatır.Adalet ve anlam arayışı da vardır: Suçun cezasını verir. İyiyi ödüllendirir. Kötüyü yalnız bırakır.  Filmde   adalet   yerini bulur. İnsanı da rahatlatır.                             Baş Etme Mekanizması: Tekrar izlenen film: Yargılamaz, terk etmez değişmez.  Bu yüzden insanlar, aynı filmi tekrar açmaktadır.  Film, sessiz bir refakatçidir. Can sıkıntısından açılır. Gece uyumadan önce de seyredilir. Güven hissi üretir. Kontrol İhtiyacı: Günlük hayat belirsizliklerle doludur: Ekonomi, ilişkiler, gelecek. Tekrar izlenen film sonunu bildiğimiz bir dünyadır. Beyin, sürpriz yaşamaz; kontrol duygusu geri gelmektedir. Özgür Karakaya ozgur694@hotmail.com