Kaybeden Anlar.

Hayatta insanı en çok yoran şey, harcadığı emek değildir; o emeğin görmezden gelinmesi, değersiz sayılmasıdır. Çünkü insan, yaptığı iyilikleri zamanla unutabilir; fakat kendisine gösterilen saygıyı, vefayı ve değeri ömrü boyunca içinde taşır. Değer görmek, yalnızca bir beklenti değil, insan ruhunun en temel ihtiyaçlarından biridir. Ne var ki bazı insanlar, samimiyeti zayıflık, fedakârlığı zorunluluk, sessizliği ise korkaklık sanacak kadar yanılgı içindedir. Kendilerine uzatılan eli tutmak yerine, o eli incitmekten geri durmazlar. Oysa yanlış insana verilen her emek, doğru insanların hakkından çalınan en kıymetli sermaye olan zamandır. Daha acı olan ise şudur: Emanete ihanet eden, gıybeti alışkanlık hâline getiren, doğruluğu menfaat uğruna terk eden ve iyiliği cezalandırıp kötülüğü ödüllendiren kimseler, aslında en büyük zararı kendi vicdanlarına verirler. Çünkü iman, sadece dilde kalan bir söz değildir. İman; doğrulukta, adalette, emanete sadakatte, kul hakkına riayette ve ahlâkta kendini gösterir. Gerçek mümin; güven veren, sözünün arkasında duran, kendisine emanet edileni koruyan, hakkı gözeten ve kimsenin arkasından konuşmayan kişidir. Münafıklığın alametleri ise bellidir: Sözünde durmamak, emanete ihanet etmek ve yalanı hayatın merkezine koymak. İnsanların alkışı gelip geçicidir; fakat ilahi adalet er ya da geç tecelli eder. Bu yüzden, değer bilmeyenler uğruna karakterinizden ödün vermeyin. Vefasızlık sizi dönüştürmesin. Çünkü kaybeden, iyilik yapan değil; iyiliğin kıymetini bilmeyendir. İnsan, verdiği değeri değil; gördüğü değeri hatırlar. Ancak geride iz bırakanlar, menfaati için değil, vicdanı için yaşayanlardır. Unutulmamalıdır ki değer, hak edene verildiğinde anlam kazanır. Emek, kıymet bilen ellerde bereketlenir. İhanet eden ise yalnızca güveni değil, kendi şahsiyetini de yitirir. Zaman ise en adil şahittir; herkese hak ettiğini, er ya da geç mutlaka gösterir. Mustafa ŞİMŞEK