Maskeler Düşünce

İnsan, varlıkta değil; yoklukta anlaşılır. Sofrada herkes dosttur, ama dert kapıyı çaldığında kalabalık bir anda susar. Menfaatle büyüyen dostluklar, güneş çekilince kaybolan gölgeler gibidir. İşte o an fark eder insan: Asıl düşüş, yere kapaklanmak değil; etrafındakileri tanımaktır. Gün gelir, “adam” sandıklarının maskesi birer birer düşer. Kimi susar, kimi sırt çevirir, kimi de fırsat kollayıp yüzüne gülerken arkandan iş çevirir. Karakterin konuşması gereken yerde susanlar, çıkar söz konusu olduğunda en öne geçer. Ama hakikat acele etmez; zamanı gelince herkesi kendi aynasında gösterir. Görgüyle yetişmiş insan başkadır. Ne makamla büyür ne parayla kabarır ne de alkışla değişir. Çünkü bilir: Asalet gürültü yapmaz. Bal kokmaz ama arı onu bulur. Edep, insanın üzerine giydiği bir süs değil; ruhuna işleyen bir özdür. Hayat bazen bir mihenk taşıdır. Herkes kendini doğru sanır, kimsenin ayranı ekşi değildir. Ama zaman, herkesi sınar. İhaneti sadakatten, samimiyeti menfaatten, dostu kalabalıktan ayıran o sınavdır. İnsan ateşte altını, darda dostunu tanır. Kimi kalabalığa karışıp kaybolur, kimi yalnız kalıp kendini korur. Kurtların yalnızlığı korkudan değil, onurlarındandır. Çünkü her kalabalık güç değildir. Bazen tek bir insanın dimdik duruşu, bin kişinin sessizliğinden daha ağır basar. Ömrün sonunda ne servet kalır ne şöhret. Alkışlar susar, makamların gölgesi silinir. Geriye sadece iki şey kalır: İnsanların gönlünde bıraktığın iz ve Rabbinin huzuruna götürdüğün karakter. Bu yüzden düştüğünde üzülme. Çünkü o an, dostunu da tanırsın, yol arkadaşını da. Yalnız kaldığında korkma. Vicdanın seninleyse, aslında hiç yalnız değilsin. Unutma: Maskeler düşer, menfaatler biter, kalabalıklar dağılır. Ama karakter, insanın son nefesine kadar taşıdığı tek gerçek servettir. Mustafa ŞİMŞEK